de Uil 3 vs Paard van Ree 1 
uitslag: 5 - 3

STELLETJE VALSSPELERS!

  

Het is niet eerlijk!

Wij zouden wel even de fundamenten onder deze

Pinkstergemeentelijke Hoeksteen wegslopen, gaan

we met de brokstukken naar huis.

En ze hebben vals gespeeld, wat ik je brom.

Kunnen ze wel tegen gehandicapten (wij ontbeerden Hans tenslotte).

Anders hadden ze nooit van Ons kunnen winnen.

Nadat Rob zich in gewonnen stand wat kinderlijk had laten vorken

begon het gesmoes. De lepe wedstrijdleider der Uilen liet zijn listige

blik over de borden gaan en begon fluisterend her en der remises te adviseren.

Zelf zag ik mij geposteerd tegenover een bevallige jongedame met

wat laag uitgesneden decolleté. Houdt dan je aandacht maar eens

bij het werk.

Echter, net als arme Rob, deed ik mijzelf de das om waarna voornoemde

jongedame een trui aandeed. De klus bleek geklaard, verder toneelspel was

overbodig. Toen was de beer los. Zonder gene werden de remise-aanbiedingen

nu luidkeels besproken. Frans en Marc werden het indirecte slachtoffer.

Waarbij ik nog wil aanmerken dat de tegenstander van Frans plots niet

meer bleek te noteren. Daar had hij een hulpje voor. Nadat ik dit bij de wedstrijdleider

had aangemerkt greep hij plotsklaps in. De schijterd.

Maar we stonden nu wel 2-1 achter. Hoe ze het geflikt hebben weet ik niet,

maar ook Wolter zag een riante stelling (heb ik van horen zeggen) in

rook opgaan. 3-1 dus.

Cees remiseerde, maar bleef lachen. Deze malloot toog meteen naar koorzangers

in de kerkzaal om te informeren of het  hier de Pinkstergemeente betrof.

Na een bevestigend antwoord van de verbaasde aanwezigen sprak

onze Cees de onsterfelijke woorden: "dat zou je niet verwachten in de herfst!"

Ondertussen zat Huub hevig te zweten tegen dezelfde jongedame waar Frans

in de vorige ontmoeting nogal van verloren had. Het betrof hier trouwens wel

een Jeugdkampioene! Roberto was inmiddels de enige waar de stelling er

gezond uitzag. Wat heet, compleet gewonnen! En zelfs dan had deze Uil, uiteraard

weer na overleg met hun "wedstrijdleider" de moed remise aan te bieden.

Dan ben je bij Roberto dus aan het verkeerde adres. Na een droog "ik speel nog even door"

schoof hij zijn tegenstander netjes het mat in.

Bleef weer Huub over! De hele partij was werkelijk praktisch gelijk opgegaan.

Kan zo'n meiske het eindspel wel aan? Wel dus. Huub werd de hoek in gedrongen.

Maar Huub is nou eenmaal Huub. Luidkeels begon hij te verkondigen dat het remise was.

Dat was het niet, maar de jongedame schrok er nogal van en deed prompt de verkeerde zet.

En toen was het wel remise. Luid snikkend ("ik wou winnen....") verliet ze de zaal.

De klus was geklaard en verloren. Niet verdiend, ik blijf erbij. Maar we zijn er zelf

uiteraard ook schuldig aan.

Als Rob, Wolter en ik beter opgelet hadden was alles anders gelopen tenslotte.

De korte nazit was verder nog best gezellig. De Uilen waren gezellig omdat ze gewonnen

hadden en wij waren gezellig omdat we altijd gezellig zijn. Ondanks alles.

Tot de volgende keer maar weer.......