Een mooie aanstaande herfstavond in ons beruchte en bestreden kustdorpje.

Zo'n avond, medio oktober, waarop de lokale schakers weten: "we gaan klootviolen".

Tja, denkt een buitenstaander al gauw, die gaan wellicht herrie schoppen,

of zich wagen aan het nieuwe Wijk aan Zeese gezelschapsspel "bowlen met Polen".

Waarde lezer, niets van dat al.

Als de Schaakgenoten van Het Paard van Ree gaan Klootviolen, dan is de betekenis

ruimschoots dieper dan zich te laven aan andermans leed.

Het Klootviolen is niets anders dan de zoveelste variant op het Klassieke Schaak en

in eigen gelederen (patent..?)bedacht om onze roemruchte

Genoot van weleer Ome Sjors Muller te gedenken en te eren.

Sjors noemde iedere tegenstander steevast een klootviool, vandaar.
 

Maar hoe gaat dat Klootviolen nou eigenlijk.....?

Eigenlijk redelijk simpel, maar soms lastig en zeker leuk om (eens per jaar) te doen:

Men speelt gewoon schaak, echter de Koning is in deze de Klootviool.

Deze Klootviool mag niet gezet worden, tenzij deze door een laf stuk van

de tegenstander wordt schaak gezet. En dan wordt  het leuk. Dit schaak kan op

meerdere wijzen worden opgeheven: het laffe stuk slaan met een ander stuk

dan de Klootviool, dan wel een afdoende barrière opwerpen door een eigen

stuk in de weg te zetten of......door een zet met de Klootviool te doen.

Aha!

Dus deze Klootviool mag wel bewegen denkt u, ik ben bij de neus genomen. Te Deksel!

Maar.....de enige zet die de Klootviool mag doen is een Paardensprong.

Probeer maar eens.....succes!