25 jaar Schaakgenootschap Het Paard van Ree 

Tsja, vat dat maar eens samen….
Ter gelegenheid van het 20-jarig bestaan is 
al eens het een en ander nogal fors gebundeld.
En dat was eigenlijk al te kort. 
Maar je moet wellicht ook niet alles willen beschrijven 
wat we hebben meegemaakt in de afgelopen tijd. 
Op schrift stellen ervan is toch een soort zwart/wit proces en onze 
vele mooi gekleurde herinneringen zouden dat wellicht niet verdragen.
Toch hebben sommigen een fraai stukje proza uit hun door schaken 
gekwelde geesten aan dit Orgaantje willen toevertrouwen. Waarvoor dank.

Geschiedenis wordt nu niet geschreven, dat doen we morgen wel.

*****************************************************************

Avond

De straat.
Verlaten aan beide zijden,
Het trottoir.
Het dof weerkaatsen
Van mijn voetstappen
Door de planologische
Nieuwbouwwijk.
Het is woensdagavond
En windkracht 7.

Daar flonkert reeds
De gele lichtreclame
Grolsch
De deur
Vecht bij het sluiten
Tegen de Noordwester
De wedstrijdleider deelt mij in
Goddank
Wit
Het bord
De stoel
Ik zucht 
En speel e2-e4

HaKa

*****************************************************************

Paardsprong

Zoals in het schaakspel het paard zich als enige stuk niet houdt aan rechtlijnigheid in zijn bewegingen, 
zo heeft het Paard van Ree zich in de traditie van de vrije sprong niet met enige dressuur ingelaten.
In de eerste jaren van zijn bestaan was het paard een “wilde” club die zich bewust niet aansloot 
bij de schaakbond, de externe partijen werden gespeeld tijdens spontaan georganiseerde matches 
tegen bijvoorbeeld schaakclub Bakkum.

Het Paard mocht ook geen vereniging heten, met leden, maar bleef een genootschap, 
met genoten en toen we uiteindelijk toch lid werden van de Noord-Hollandse Schaakbond 
en er vreemde onnutte zaken als statuten en huishoudelijk reglement overlegd dienden te worden, 
zijn deze dan maar gekopieerd van –ik meen- sc Bakkum.

De onnavolgbare voorzitter Hans Kemink had als gewoonte om tijdens de jaarvergadering 
de 15 agendapunten er binnen 2 minuten doorheen te jassen, vergaderingen waren er niet 
om te praten maar om zo snel mogelijk bij het agendapunt “drankje van de penningmeester”te geraken, 
dat begrepen de meeste genoten goed.

De contributie is altijd zo laag mogelijk gehouden, als er echt eens ergens geld voor nodig was 
werd dat snel geregeld onder de aanwezig genoten.
Je kan wel zeggen dat de genoten gedoogden dat sommigen zich tooiden met de 
naam penningmeester of secretaris of voorzitter zolang zij het paard maar niet gingen besturen.
Tekenend is de keuze voor een voorzitter die resideert in de Verenigde Staten en 
slechts zelden –soms een onverwachte en enthousiaste email – iets van zich laat horen.

Volgens mij is ook ooit tijdens een van de vergaderingen besloten dat elke 
genoot bestuurder is van het Paard.  
Maar ook dit besluit is natuurlijk  niet statutair vastgelegd, kom nou.

De genoten toonden zich aan de bar in Sonnevanck altijd op hun best als iedereen 
het weer eens grondig oneens was, en pas als, na menige Straffe Hendrik of Weduwe Oud, 
men liederen begon aan te heffen als De twee Koninckskinderen, Het Luiaardsgild of 
De Moorsoldaten sloeg de verbroedering weer toe.
Dit Paard heeft nooit lang op a1 in de hoek willen staan.Marc vd Meij

*****************************************************************

Wat doet zo’n Genootschap met je?
 

Toch een korte blik over de schouder. 
Na de oproep van Hans Kemink en de oprichtingsbijeenkomst 
wist ik werkelijk niet wat me te wachten stond. 
Ik woonde pas een paar jaar in Wijk aan Zee en kende eigenlijk niemand.
En dan ben je plots onderdeel van een groep schaakwellustelingen 
die zich paarsgewijs in groepsverband lam schuiven en daarbij ook nog zingen! 
Man…wat een feest! 
De gekste dingen werden verzonnen en (deels) ook nog gerealiseerd. Maar schaken prevaleerde en bleef de bindende factor.
En dan overdenk ik toch zachtjes wat Het Paard van Ree met mij heeft gedaan.
Van een beetje leren schaken tot culturele contacten. 
Van vrienden tot verlies. 
Van de ene kroeg naar de andere.
Zo terugblikkend? 
Ik beschouw Het Paard van Ree na 25 jaar niet zomaar als een 
groepje oudere jongeren die uit al dan niet licht autistische overwegingen 
zonodig elke dinsdag moet gaan schaken; voor mij is het een groep vrienden. 
Maar wel een vriendengroep waar Sjors, Hein, Jos en Hans ontbreken.Maar alles bij elkaar…kolere wat een mooi Genootschap!


Dennis Krassenburg*****************************************************************

De charme van het Paard van Ree

Een lange tafel met onbekende appetijtelijke vrijgezellen rond de dertig. 
Dat is genieten voor een heteroseksuele dame, dacht ik, toen ik een Duitse toeriste
in de zomer van 1987 voorstelde eens een dansje te wagen met één van hen. 
Voor haar ging het feest niet door, maar voor mij wel, al had ik toen even niks met mannen. 
Maar ja, wie zwicht nu uiteindelijk niet voor de charme van een Paard van Reeër.

Met Hein de Vries voerde ik gelijk al zwaarwichtige gesprekken over taal en poëzie. 
We hadden aan een woord of blik genoeg om elkaar te begrijpen. 
Hans Kemink deed zijn best om me te verleiden door met gespierd onbloot 
bovenlijf mijn zomerhuisje te verbouwen. 
Toen dat niet het gewenste resultaat opleverde, haakte hij weliswaar af, 
maar toch werkten we nog een aantal nummers samen aan de ‘Paard van Ree’- krant, 
waar ik mijn filosofische ontboezemingen en een verdwaald gedicht in kwijt kon. 
Ook verzorgden we samen het verslag en de partijanalyses van 
het eerste Sonnevanck-schaaktoernooi. 
Mijn belangrijkste bijdrage was vooral het typewerk (op mijn Apple’tje  van128 K!). 
De creatieve inbreng kwam van Hans. Met Laurens verkende ik de duinen. 
In die eerste zomer waren de nachten lang in Wijk aan Zee. 
Als ware ik een prinses haalde hij me een paar keer op in zijn Jaguar. 
Hij stelde me voor dat hij mijn manager zou worden: in wat, nader in te vullen. 
Hij leerde me ook de beginselen van het schaakspel en maakte me lid van het Paard. 
Ook Hans deed zijn best  om mijn schaakspel op een hoger plan te brengen. 
Dat speelde zich vooral af op het terras van Sonnevanck onder het genot van een drankje. 
Al snel leerde ik ook Kees, Marc en Wolter beter kennen. 
Kees stal mijn hart met zijn woordgrapjes, Marc met zijn weemoedige muziek. 
Alles buitelde over elkaar. In 1989 speelde ik met Johan Kroon in De Moord op Marat. 
Zijn zus Lia, die ook schaakte bij het Paard, zorgde voor het vrouwelijk element. Woensdagavonden werden ware feestavonden met muziek, gezang, 
filosofische gesprekken en, o ja, natuurlijk werd er ook geschaakt. 
Maar al snel vormde zich een groep van ‘fans’ die op de gezelligheid afkwam. 
Bert was de spin het schaakweb en creëerde al snel een groeiend forum voor 
zijn wildgroeiende plannen en ideeën. 
Mijn schaakspel ging er inmiddels zo op vooruit dat ik zelfs nog eens een 
prijsje heb gewonnen bij het ‘Wijn aan Zee’- toernooi en 
ook nog wel eens een puntje pakte tijdens een bondswedstrijd.

Zelfs Huub heb ik een keer verslagen, wat onze relatie toch een avondje vertroebelde. 
Ook ging ik meedoen aan het journalistentoernooi van Hoogovens. 
Maar ja, een echte schaker ben ik niet geworden. 
Het zal duidelijk zijn: ik laat me liever schaken. 
Het duurde overigens niet lang voor ik de juiste schaker had gevonden: 
met Wolter was het liefde op het eerste gezicht, of beter: het eerste armgebaar. 
Net als vroeger worden ook heden ten dage ontvoeringen nog wel eens geënsceneerd.

In de begintijd was er ook een ‘Paard van Ree –lied, geschreven door Wolter, 
op de wijs van ‘Arm zigeunerkind’. 
In dat lied kwam het Paard er arm en verweesd vanaf. 
Thuis zongen we het wel samen, maar op de schaakclub is het toch nooit echt ingeburgerd geraakt.

Voor mij was de kennismaking met het Paard van Ree een soort thuiskomen. 
Het Paard staat voor voor liefde, vriendschap en ontspanning. 
En ook al zijn de al wat oudere heren van nu niet meer de jonge uitslovers van toen, 
en zijn veel van de oude bekenden er om verschillende redenen niet meer, 
ook al speelt het Paard niet meer in Sonnevanck maar in de Zon, het maakt niet uit. 
Het Paard is altijd thuis.

Alie Blokhuis

*****************************************************************

            Erica de Roever

*****************************************************************