Misschien kwam het door de sinterklaastijd dat het me zo opviel, maar ik stond er raar van te kijken dat ik binnen een paar dagen drie keer werd toegebriesd door het Paard van Ree.

Eerst was het op de website schakers.info, waar een stukje stond over een nieuw plan van Bert Kisjes, een organisator van kleine schaakevenementen in Wijk aan Zee en een vurig activist voor de dorpsbelangen.

Hij wil een boek samenstellen met 64 herinneringen van allerlei mensen, verbonden aan de verschillende velden van het schaakbord. Aan het veld a1 heeft hij zijn eigen herinnering en die heeft met mij te maken.

Het komt door een partij die ik in 1970 met wit tegen de Fin Heiki Westerinen in het Hoogoventoernooi speelde. Op de 35ste zet voelde ik me genoodzaakt om mijn paard naar het treurige veld a1 te spelen en daar stond het nog steeds hulpeloos in de hoek toen ik 11 zetten later de partij opgaf, een paar zetten voor het mat. Mijn zielige paard maakte zo’n indruk op de eenvoudige en goedhartige dorpsbewoners dat daar een paar maanden later een schaakclub werd opgericht die nog steeds Het Paard van Ree heet.

Donderdag keek ik naar de partijen van het World Cup toernooi in Chanti-Mansyisk. Magnus Carlsen, net 17 jaar geworden, had met wit in de opening tegen Michael Adams een pion gewonnen, maar hij stond onder zware druk. Met afgrijzen zag ik dat hij zijn paard naar a1 moest spelen. Arme kerel, ik leefde met hem mee.

Even later kwam zijn paard weer even in de bewoonde wereld, maar kort daarna moest het zich weer op a1 terugtrekken. Mijn medelijden was overigens voorbarig, want vervolgens kwam het Paard van Carlsen in triomf terug, het sloeg een belangrijke loper van Adams helemaal aan de andere kant van het bord op f7 en daardoor kon Carlsen vervolgens een mooi eindspel winnen met twee lopers tegen twee paarden.

In die zelfde ronde, maar veel later, kwam in Akopian-Shirov wits paard ook op a1 terecht. Dat paard was daar even zielig als het mijne in 1970 was geweest, en Shirov won makkelijk.