Purmerend 6 vs Paard van Ree 1
uitslag: 1,5 - 6,5

EN HET WAS MISTIG.......

Het was een mooie mistige Hollandse avond. Een goede avond om op rooftocht te gaan en
Purmerend zou het slachtoffer zijn......
Onder dekking van duisternis en mist vielen we van 3 kanten het bolwerk binnen.
De roverhoofdman was zelf meegekomen om over een goede aftocht te waken.
Het bleek een makkelijk toegankelijk gebouw met de naam Het Noot. Maar geen vrolijke.
Je kent ze wel, deze buurthuizen, waar een zondagmiddagpodium wordt gehouden onder
de naam ZOMIPO en waar nuttige folders over dementie en rolstoelbasketbal voor het grijpen liggen.
Doch dit was niet de buit waar wij op uit waren.
Onze slachtoffers hadden zich verschanst in de Grote Zaal, alwaar geen uitweg mogelijk was.
De strijd kon aanvangen.

Helaas bleek onze leerlingrover Jan nog niet over de juiste, geharde, mentaliteit te beschikken
om zijn tegenstander naar adem te doen snakken. Een vlotte nederlaag was het gevolg.
Quasi nonchalant, doch met omfloerste blik, toog Jan aan de toog.
Inmiddels was bij Bert weer zo'n aparte opening gesignaleerd, eentje die hij (volgens goed roversgebruik)
uit eigen gelederen van Hans had gestolen.
Maar het werkte wel! De tegenstander werd hardhandig afgeserveerd.

Nadat de roverhoofdman de immer afschrikwekkende strijdkreet "Hup Wijk aan Zee"
door de zaal had doen galmen,krompen de tegenstanders ineen en zaten de rovers wat rechter in het zadel. 
Her en der werden nu kostbare stukken van de arme tegenstanders in eigen buidel gestoken.
Toch was het oppassen geblazen.
Cees had weer een stelling met een luchtje eraan, maar zijn tegenstander kneep
de neus dicht en hield knap stand. Helaas voor hem had Cees de betere loper.

Wolter verkeerde schijnbaar in hoger sferen en had geen idee van de tijd.
Zijn tegenstander bleek echter genadig en er werd tot een staakt-het-vuren besloten.
Zo ééntje zonder winnaar.
Huub en Marc, doorgewinterde rovers als zij zijn, bleven kalm en toonden geen medelijden of genade.
Weer 2 punten veroverd.
Dit gold ook voor Hans, onze meest ervaren rover.
Met een gemene grijns liet hij de tegenstander lang spartelen,alvorens genadeloos toe te slaan.
Rover Frans was nog gemener, hij liet zijn arme opponent tot de laatste seconde in de
waan dat er een kans op ontsnappen was. De genadestoot was van grote schoonheid.

Met een mooie buit van 6,5 - 1,5 en onder het slaken van ijselijke kreten,
togen de rovers naar hun rovershol in de duinen alwaar zij met Groot Gejuich werden binnengehaald.

De Hoofdman is trots op jullie!